PROFESOR WIKTOR DEGA - OJCIEC POLSKIEJ REHABILITACJI




Profesor doktor habilitowany Wiktor Dega przyszedł na świat w Poznaniu w 1896 roku. Medyczne studia odbywał w latach 1918-1924 w Berlinie, Warszawie i Poznaniu. W Poznaniu zdobył tytuł doktora i wkrótce podjął pracę w Klinice Ortopedycznej tamtejszego uniwersytetu. W 1960 jako jednemu ze światowych pionierów rehabilitacji udało się w Poznaniu utworzyć pierwszą na świecie Katedrę Medycyny Rehabilitacyjnej. Jego sukcesy sprawiły, że w 1969 Ministerstwo Zdrowia włączyło rehabilitację w ramy organizacji opieki medycznej. W tym samym roku otrzymał doktorat Honoris Causa swojej uczelni. W następnym roku Europejskie Biuro WHO uznało jego program kompleksowej rehabilitacji obecnej na każdym etapie leczenia za modelowy.

Na dorobek naukowy prof. W. Degi składa się ponad 250 prac, z czego około 60 dotyczy wrodzonych zwichnięć stawu biodrowego. Jego badania w tej dziedzinie stały się podstawą do opracowania metody operacyjnego leczenia nazywanej osteotomią transiliakalną. Za swój wkład w tej dziedzinie otrzymał Nagrodę Państwową I stopnia. Sam profesor był również autorem kilku technik operacyjnych.

Jego osiągnięcia były wielokrotnie doceniane zarówno przez naukowców jak i pacjentów:
-doktoraty Honoris Causa Akademii Medycznych w Poznaniu 
-członek prezydium PANu
-członek dziewięciu krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych
-członek honorowy czterech krajowych i szesnastu zagranicznych towarzystw
-Nagroda im. Alberta Laskera w 1966 (najwyższa światowa nagroda w dziedzinie rehabilitacji przyznawana przez Międzynarodowe Towarzystwo Rehabilitacji).
-Otrzymał wiele odznaczeń państwowych, w tym Order Budowniczych Polski Ludowej w 1964, Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1971), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1953). 
- pierwszy w historii Kawaler Orderu Uśmiechu
-21 lipca 1968 roku otrzymał nagrodę państwową I stopnia
-11 lutego 1992 uchwałą Rady Miasta Poznania otrzymał Honorowe Obywatelstwo Miasta Poznania

Profesor Wiktor Dega powtarzał często, że okrucieństwem byłoby chronić człowieka przed śmiercią i chorobą, a nie dać mu nadzieję na sprawność i powrót do normalnego życia. Profesor charakteryzował się wyjątkowym i nasyconym empatią indywidualnym podejściem do każdego pacjenta. Posiadał nie tylko wiele szlachetnych cech charakteru i osobowości, ale już z jego twarzy można było wyczytać dobroduszność, dobroć i skromność. Uważał, że często nie chodzi mu o samo wyleczenie, ale o poświęcenie choremu czasu na dokładne zbadanie i stwierdzenie co mu dolega. Czasy w których pracował nie były łatwe i wielu chorych nie dało się wówczas jeszcze wyleczyć. Ważne jednak było, aby powiedzieć im, jak mają ze swoim kalectwem i chorobą żyć, jak się bezpiecznie poruszać, żeby nie bolało, albo co robić by ich niepełnosprawność zbytnio ,,nie rzucała się w oczy”. Chorych należało przede wszystkim nauczyć prawidłowego wykonywania ćwiczeń, by powstrzymać rozwój choroby. Ojciec polskiej rehabilitacji uważał, że ruchu nie da się zastąpić żadnym lekiem, natomiast lek często można zastąpić ruchem.

Profesor Wiktor Dega to jeden z najwybitniejszych poznaniaków. Był lekarzem, naukowcem , profesorem Uniwersytetu Poznańskiego, a następnie Akademii Medycznej w Poznaniu. W dziejach medycyny zapisał się jako jeden ze światowych pionierów rehabilitacji oraz twórca pierwszej katedry medycyny rehabilitacyjnej.